1368 مقام وزارت بوكا، شاه ويجايانگر1 را داشت و در سال 1391 ظاهراً در سنين پيري بود، چون از دنيا كناره گرفت و زاهد شد.
معروفترين آثار ماداوا عبارت است از: 1)گزيدهٴ مختصري از همهٴ دستگاههاي فلسفي هند، به نام ساروادارساناسامگراها، كه حاوي بحثهايي درباب پانزده دستگاه فلسفي يا ديني (يا زبانشناسي ، يا علم!) بهترتيب مرتب شده از حقيقت كوچكتر به بزرگتر است. با كارواكه آغاز ميشود، به دنبالش دين بودا، جين، رامانوجا (يازدهم ـ2)، مكتبهاي مختلف شيوا، راسشوارا (يا نوعي كيمياگري كه دربارهٴ آن
¿يادداشت مربوط به مروتونگا)، ويشهشيكا، نيايا، پورواميمانسا، مكتب دستورزبان پانيني (چهارم ـ1 قم)، سامكيا و يوگا ميآيد. اوج آن نظام شانكارا (نهم ـ1) است. اين گزارش بهصورت تاريخ نيست، بلكه نظامها به صورتي ثابت، گويي كه داراي وضع زماني يكساني هستند، مورد بحث قرار گرفتهاند.
ساير آثارش عبارت است از:
2) نيايامالاويستارا يا جايمينيانيايامالاويستارا، كه شرحي است بر
پورواميمانسا2.
3) شانكاراديگويجايا. در ستايش شانكارا به شعر، كه اقتباسي است از اشعارقديميتر در اين زمينه، كه موٴلف خود را ((كاليداساي تازه)) ناميده (كاليداسا بزرگترين شاعر سانسكريتي، كه در زماني نامعلوم بين سدههاي چهارم تا ششم ميزيست)؛ اين منظومه فاقد ارزش تاريخي است.
4) پانكاداسي. محبوبترين توصيف آيين ودانتا در هند جديد. ماداوا آن را با كمك بهاراتيتيرتا، جانشين او در رهباني صومعهٴ شرينگري تأليف كرده
است.
5) جيوانموكتيويوِكا. كه تفسير ودانتايي ديگري است و ماداوا آن را در سنين پيري نوشته و در آن شرح ميدهد چگونه موٴمن ميتواند در طي زندگي به رستگاري دست يابد.
6) شرح بر پاراشَراسمْريتي، كه رسالهاي است درباب دارماشاسترا.
7) داتووريتي، شرحي بر دستور زبان پانيني.
صرفنظر از مشكلات مربوط به انتساب هريك از آثار به ماداوا يا برادرش (يا خودش؟) سايانا، فهرست اين هفت عنوان تقريباً بهطور يقين ناقص است. بسياري تفسيرهاي ودايي، رسالهاي دربارهٴ اوقات مناسب براي عبادات ديني و دو كتاب ديگر درباب فلسفهٴ دين را بايد به